Podkategorie

Miód wielokwiatowy
Miód faceliowy
Miód spadziowy ze...
Miód spadziowy ze...
Miód słonecznikowy

Miód słonecznikowy
Od kilku lat w odczuwalny sposób klimat jest nieco cieplejszy i dzięki temu rolnicy mogą obsiewać coraz większe areały słonecznikiem. Jest to roślina dająca bardziej pewny zbiór i wymagająca mniejszej ilości zabiegów chemicznych.
Miód słonecznikowy po wybraniu, w stanie płynnym ma kolor intensywnie żółty (w zależności od lokalizacji kolor może zmieniać intensywność i przechodzić od złocistego do stonowanej żółci z brunatnym odcieniem, w miarę upływu czasu ciemnieje). Krystalizacja przebiega z oddzieleniem się warstwy płynnej i skrystalizowanej. Nie obniża to jego jakości. Podczas krystalizacji zmienia się jego barwa na jasno żółtą lub jasno bursztynową z zielonkawym odcieniem.
Miód słonecznikowy ma delikatny zapach, przywodzący na myśl charakterystyczny zapach kwiatów słonecznika. Smak ma łagodny słodki, na końcu z wyraźną nutą słonecznikową.
Wyróżnia się wysoką zawartością flawonoidów.

Literatura - źródła:
Kalendarz pszczelarza polskiego 2012 opracowanie prof. B.Kędzia, mgr inż. E. Kędzia
portal Pasieka24 "Miód słonecznikowy pod lupą" dr inż. Marta Burzyńska
Miód leśny
Miód lipowy

Miód lipowy
Nektar lipowy jest zbierany przez pszczoły z nektaru kwiatów drzew z gatunku lipa (Tilia spp.) Naturalnie w naszym kraju występuje lipa drobnolistna i szerokolistna. W miastach, parkach i poboczach dróg sadzone są również inne gatunki i odmiany.
Lipa jest okazałym drzewem. Kwiaty mają bardzo przyjemny zapach, który kojarzy się z błogim dzieciństwem, wakacjami spędzanymi u wujostwa czy dziadków. Nektarowanie lipy trwa od wczesnego rana do późnego wieczora. Dobremu nektarowaniu sprzyjają określone warunki: wystarczająca ilość wody w glebie oraz ciepła, słoneczna pogoda. Jeśli w trakcie kwitnienia lip pojawi się intensywny deszcz czy burza, nektarowanie kończy się.

Płynny miód lipowy ma barwę żółtawą, żółtawą z różnymi odcieniami zieleni, do jasno bursztynowej. Odcień zmienia się w zależności od ilości domieszki spadzi, co zauważyliśmy wyraźnie na przestrzeni wielu sezonów.

Skrystalizowany ma barwę białawożółtą, kremową, złocistożółtej, gruszkowej. Jego konsystencja często ma postać kaszowatą, grubokrystaliczną. Czasem rozwarstwia się.
Smak miodu lipowego jest ostry, z wyraźną obecnością kwiatów lipy.

Miód lipowy używa się kulinarnie do słodzenia napojów i deserów.
Miód gryczany

Miód gryczany pozyskuje się z upraw gryki. Z jej nasion wytwarza się kasze (popularną i lubianą kaszę gryczaną paloną o charakterystycznym, intensywnym smaku i zapachu oraz delikatniejszą kaszę gryczaną niepaloną), płatki i mąkę. Gryka nektaruje rano. Jest odporna na szkodniki i choroby, wydziela do gleby korzystne metabolity, z tego powodu jest wysiewana również jako poplon. Poprawia stan gleby. Kwitnące pola gryki są niepozorne, nie tak spektakularne, jak pola rzepaku. Widzowie też rzadziej rozpoznają jaka roślina aktualnie kwitnie.

Jak wygląda miód gryczany:

W postaci płynnej ma barwę brunatną z czerwonawym odcieniem (co widać wyraźnie przy patrzeniu pod światło). Wraz z czasem przechowywania, jeśli dostępne jest światło, przechodzi w kolor ciemno brunatny.
Krystalizuje powoli, wraz z krystalizacją jaśnieje. W przepisach (Norma Polska) dopuszczano występowanie na powierzchni warstwy płynnego miodu.

Jakie są wartościowe związki w miodzie gryczanym:

Zawiera znaczne ilości magnezu, żelaza i innych pierwiastków (cynk, bor, jod, nikiel, kobalt), oraz dużą ilość witaminy C, B1, B2, PP oraz aminokwasy egzogenne (nie syntetyzowane przez organizm). Zawiera liczne enzymy i uważany jest za najbogatszy w enzymy miód polski. Zawiera dużo fruktozy.

Literatura:
Kalendarz Pszczelarza polskiego 2012, opracowanie prf. dr hab. B. Kędzia, mgr inż E. Hołderna-Kędzia
Miód wrzosowy

Miód wrzosowy, doskonały w smaku, słodki z aromatem karmelu. Jest zebrany przez pszczoły z rozległych wrzosowisk. W Polsce jest niedużo terenów porośniętych wrzosem, a miód wrzosowy jest wyśmienity, wartościowy odżywczo i drogi. Dlatego nazywany jest miodem cesarskim.

Ma piękne zabarwienie. Patoka (miód w stanie płynnym) ma kolor bursztynowy, jasny lub ciemny, czasem z odcieniem czerwonawym lub brunatnym. Wyróżnia się od innych miodów galaretowatą konsystencją. W miodzie widać zawieszone większe lub mniejsze pęcherzyki powietrza, które iskrzą jak gwiezdny pył. Czasem krystalizuje dość szybko, czasem wolno - jest to trudne do określenia. Wraz z krystalizacją nieco zmienia się kolor miodu wrzosowego, stając się ciepło brązowy. Konsystencję przybiera drobnoziarnistą, przyjemną do smarowania, masłowatą.

Miód pozyskany z wrzosów tak jak pozostałe odmiany miodów zawiera cukry proste, ale dodatkowo zawiera wysoką (w porównaniu do innych miodów) zawartość przyswajalnego białka (0,05-1,6%). Ilość białka jest różna dla miodów pochodzących z różnych lokalizacji.

Wyjątkowe jest to, że zawiera cenne związki biologicznie aktywne, jak flawonoidy: apigenina, izoramnetyna i kemferol, również w znacznej ilości kwas elagowy.

Miód wrzosowy zaliczamy do miodów ciemnych. Jest bogaty w witaminy A, B2, B6, C, PP i biopierwiastki. Ważną cechą jest to, że zawiera dużą ilość żelaza w postaci łatwo przyswajalnej przez organizm. Ponadto zawiera enzymy. Z tych powodów wskazany jest jako dodatek odżywczy dla osób z niedoborami pokarmowymi. Może korzystnie wpływać przy schorzeniach przewodu pokarmowego. Zawarte w nim enzymy ułatwiają trawienie i przyswajanie. Może również działać korzystnie przy stanach zapalnych żołądka i jelit.
Jego składniki aktywne biologicznie mają działanie moczopędne, bakteriobójcze i przeciwzapalne. Dlatego sugerowane jest jego użycie w schorzeniach nerek, dróg moczowych i gruczołu krokowego. Liczni autorzy wspominają o jego korzystnych właściwościach przy przewlekłym zapaleniu migdałków, stanach zapalnych gardła.
Miód bławatkowy
Miód do piernika
Miód rzepakowy